ᲠᲐᲡ ᲜᲘᲨᲜᲐᲕᲡ „ᲐᲣᲥᲪᲘᲝᲜᲘᲡ ᲚᲝᲢᲘ“

მსოფლიოში ყავის უმეტესობას ისე ყიდულობენ, როგორც სხვა ნედლეულს: კონტეინერებით, წინასწარ განსაზღვრული მახასიათებლებით და ყველაზე დაბალ მისაღებ ფასად. ეს მიდგომა მუშაობს. თუმცა შედეგიც ნაცნობია — ყავას უბრალოდ ყავის გემო აქვს და მის მიღმა ბევრი არაფერი იგრძნობა.

ყავას, რომელსაც ჩვენ ვამზადებთ, სხვაგვარად ვყიდულობთ. აუქციონზე, ცალკე ლოტებად.

ერთი ლოტი — ერთი ადგილი, ერთი მოსავალი, ერთი არჩევანი

ლოტი ცალკე შენახული პარტიაა: ერთი ფერმის, ხშირად ერთი ჯიშის ყავა, რომელიც მოკლე პერიოდში დაკრიფეს და დაამუშავეს, შემდეგ კი სხვა მოსავალს აღარ შეურიეს. ამის მიზეზი მარტივია: ვიღაცამ ეს ყავა ჯერ კიდევ ადრეულ ეტაპზე გასინჯა და მიხვდა, რომ მისი გამორჩეული გემო საერთო ნაზავში არ უნდა დაკარგულიყო.

განსაკუთრებულ ლოტებს აუქციონზე ყიდიან. სხვადასხვა ქვეყნის მყიდველები ერთსა და იმავე დღეს ერთსა და იმავე ყავას სინჯავენ და მის შესაძენად ღიად ეჯიბრებიან ერთმანეთს. აქ ფასი მხოლოდ დასაწევი რიცხვი აღარ არის — ის ამ ყავის იშვიათობასა და ღირებულებას გამოხატავს. ფერმერი, რომელმაც მეტი გარისკა, ნაყოფი შერჩევით დაკრიფა, ფრთხილად გააშრო და ნაკლებ მოსავალს დასჯერდა, გასამრჯელოს სწორედ ყველაზე რთული სამუშაოსთვის იღებს.

რაში ვიხდით მეტს

აუქციონის ლოტის თითოეულ კილოგრამს მეტი შრომა, ყურადღება და რისკი სჭირდება. სანაცვლოდ მხოლოდ უფრო მძაფრ გემოს არ ვიღებთ. ვიღებთ ყავას, რომელშიც კონკრეტული ადგილისა და ადამიანის არჩევანის ამოცნობა შეგვიძლია — მისი გემო სხვა ყავების საშუალო გემოს აღარ ჰგავს.

ამ თავისებურების დაკარგვა ადვილია. ყავამ შეიძლება ფერმიდან აუქციონამდე, შემდეგ მოხალვამდე თავისი ხასიათი შეინარჩუნოს და მომზადების ჩვეულებრივ ოთხმოცდაათ წამში თითქმის მთლიანად დაკარგოს. იშვიათი ლოტის ხარისხის ყოველ ფინჯანში შენარჩუნება, კედელზე დამაგრებულ სვეტში, ბარისტას მეთვალყურეობის გარეშე — სწორედ ეს ამოცანა იყო გადასაჭრელი.

ჩვენ ის გადავჭერით. ყავა თავის ღირებულებას აუქციონზე ამტკიცებს. ჩვენ კი საკუთარ ოსტატობას მომზადების ბოლო ოცდაათ წამში ვამტკიცებთ.